Bij NUOVO draait alles om mensen die vanuit hun hart werken aan onderwijs waarin iedere leerling wordt gezien. Eén van hen is Hélène Beekhuizen, leerlingcoördinator vwo-bovenbouw en docent maatschappijleer aan het Leidsche Rijn College. Al dertig jaar staat ze met dezelfde energie en nieuwsgierigheid voor de klas – gedreven door de overtuiging dat onderwijs vooral draait om verbinding.
Van journalistiek naar de klas
Dat ze ooit in het onderwijs zou werken, had Hélène niet gedacht. “Ik wilde journalist worden,” vertelt ze. “Maar via geschiedenis, sociologie en zelfs de horeca kwam ik toch in het onderwijs terecht. Toen ik eenmaal stageliep, wist ik: dit is mijn plek.” Sindsdien voelt het Leidsche Rijn College als haar thuis. “De dynamiek, de gesprekken met leerlingen en collega’s – het houdt me scherp. Ik sta met één been in de klas en met het andere in de hele school. Die afwisseling maakt dat ik dit werk nog jaren vol kan houden. Misschien wel tot mijn 70e.”
“Ik zit in het onderwijs om iets te brengen én te halen.”
Als leerlingcoördinator werkt Hélène nauw samen met mentoren en volgt ze het welzijn van leerlingen. Tegelijkertijd blijft ze met passie lesgeven in maatschappijleer aan havo 4 en 5. “Wat mij drijft, zijn de relaties – met leerlingen, ouders, collega’s. Soms hoor je pas jaren later dat je echt iets betekend hebt. Dat raakt me. En tegelijk leer ik zelf ook elke dag. Jongeren houden me scherp: wat houdt hen bezig, waar maken ze zich druk om, waar vinden ze betekenis in?”
De school als mini-maatschappij
Voor Hélène is school meer dan een werkplek: het is een afspiegeling van de samenleving. “Op school ontmoet ik elke dag mensen die anders zijn dan ik. Dat is zó waardevol. In mijn privéleven zit ik al snel in een bubbel van mensen die op me lijken. Maar hier, in de klas en de gangen, ontmoet ik de wereld in al haar diversiteit.” Die ontmoetingen – met leerlingen, ouders en collega’s – geven haar werk betekenis. “Dat is de reden waarom ik, toen ik rond mijn dertigste in het onderwijs kwam, wist: hier ga ik nooit meer weg.”
Botsing en betekenis
In haar lessen daagt Hélène leerlingen uit om verder te kijken dan hun eigen perspectief. “Ik wil dat ze leren luisteren, ook als iets schuurt. Dat is de enige manier waarop we elkaar echt kunnen begrijpen.” Soms raken gesprekken aan de actualiteit. “Dan vragen leerlingen: wat vindt u van Gaza? En dan vertel ik wat ik zelf doe, bijvoorbeeld geld inzamelen voor onderwijsprojecten daar. Dat gesprek aangaan, ook als het schuurt – dát maakt onderwijs betekenisvol.”
Het warmste beroep dat er is
Voor Hélène is onderwijs geen roeping, maar een bewuste keuze. “Je moet dienstbaar zijn en goed opletten of je de juiste dingen doet, met plezier en aandacht. Maar het maatschappelijk belang van ons beroep – dat is zó groot. Het is het warmste beroep dat er is.”Dertig jaar na haar eerste stagedag voelt ze zich nog altijd thuis op school. “Het LRC is voor mij een mini-maatschappij waarin elke ontmoeting ertoe doet. En zolang ik hier iets kan brengen én iets kan halen, blijf ik precies waar ik ben. Hier ga ik nooit meer weg.”
Toekomstblik
Als ze vooruitkijkt, hoopt Hélène dat onderwijs een plek blijft waar verschil gevierd wordt. “Dat we elkaar blijven zien, écht zien. Want leren gaat niet alleen over kennis – het gaat over mens zijn. En daar heb je elkaar voor nodig.”