Maaike, docent Nederlands op het Anna van Rijn College: “Als leerlingen in de pauze met je komen kletsen, weet je dat het klopt”
Vorig jaar stond Maaike nog in vergaderzalen. Ze trainde ambtenaren, bankmedewerkers en mensen bij woningcorporaties in helder schrijven op B1-niveau. Mooie klussen, maar steeds vaker vroeg ze zich af: is dit het nou? “Het waren steeds dezelfde trainingen. Ik miste iets,” vertelt ze. “Mijn vader zei op een gegeven moment: ik zie jou wel als docent. Dat zaadje is blijven hangen.”
Toen ze zich oriënteerde op het onderwijs, komt ze het Anna van Rijn College tegen, een school binnen NUOVO Scholen. De sfeer spreekt haar aan en de vacature Nederlands lijkt haar op het lijf geschreven. Ze solliciteert. “Al tijdens het gesprek wist ik: hier hoor ik thuis. Toen hier een plek vrijkwam, heb ik me er gewoon vol enthousiasme doorheen gekletst,” zegt ze lachend.
Van cursisten naar pubers
Met haar taalachtergrond en ervaring met groepen voor zich, stapt ze vol nieuwsgierigheid het onderwijs in. Toch voelt die eerste week op school heel anders dan alle trainingen die ze daarvoor gaf. “Voor die leerlingen was ik vanaf minuut één ‘mevrouw’. Voor mijn gevoel moest ik nog wennen aan het idee dat ik echt de docent was.”
Ze ontdekt al snel dat veel van wat ze eerder deed, goed van pas komt. Uitleg structureren, taal toegankelijk maken, feedback geven. Maar er komt ook iets nieuws bij: pubers leren kennen, groepsdynamiek aanvoelen, grenzen stellen. “Voor groepen staan kende ik al, maar pubers zijn geen cursisten. Die vragen ook om wat opvoeding.”
Warm landen bij NUOVO
Nog voor de eerste echte lesdag maakt Maaike kennis met NUOVO tijdens het Buitengoedfestival, de gezamenlijke start van het schooljaar voor alle medewerkers van NUOVO. “Dat was zó fijn. Je leert je eigen nieuwe collega’s kennen, maar ook mensen van andere scholen. Laagdrempelig, gezellig en je krijgt alvast een beeld van het onderwijsveld.”
Op het Anna van Rijn College ervaart ze diezelfde open sfeer. In de docentenkamer loopt ze makkelijk op anderen af. “Als ik iemand iets vraag, leggen collega’s hun spullen neer en helpen meteen. Iedereen gunt elkaar dat het goed gaat. Dat voelt heel veilig als je net begint.”
Nieuwe docenten krijgen een coach. In het begin spreekt Maaike haar coach wekelijks. Er zijn lesbezoeken, nagesprekken en er is altijd ruimte om even te sparren. Ook haar teamleider vraagt regelmatig hoe het gaat. “Je staat niet alleen voor die klas. Dat voel je echt.”
Tolerante school, veilige klas
Wat haar het meest opvalt aan de school, zijn de leerlingen. “Hier kun je echt jezelf zijn. Natuurlijk wordt er overal weleens gepest, maar ik heb het idee dat dat hier veel minder speelt dan op mijn eigen middelbare school vroeger. Als je een beetje afwijkt van de norm, ben je hier niet meteen raar.”
Die openheid wil Maaike ook in haar eigen lokaal laten voelen. Naast haar werk als trainer stond ze jarenlang in de horeca. Die ervaring, en haar liefde voor koken en gastvrijheid, neemt ze mee de klas in. “Als docent ben je ook een soort gastvrouw,” zegt ze. “Ik wil dat mijn lokaal als een fijne plek voelt, waar leerlingen zich op hun gemak voelen en makkelijk naar me toe komen.”
Dat lukt. Leerlingen vragen of ze in de pauze met haar mogen kletsen. Ze delen verhalen, schakelen haar in als luisterend oor en durven aan te geven als ze iets niet begrijpen.
Groeien in klassenmanagement en grenzen
Niet alles gaat vanzelf. Maaike vertelt eerlijk over een klas waarbij ze op dag één veel te streng begon. Strafregels, dreigen met sancties. “Dat gaat compleet tegen mijn natuur in. De relatie was daardoor in het begin niet zo goed. Zij zaten met mij en ik met hen.”
Met hulp van haar coach en collega’s pakt ze het anders aan. Meer vanuit relatie en met duidelijke kaders. Langzaam verandert de sfeer in de klas. “Ik ontdek steeds meer manieren om aandacht te krijgen en ze aan het werk te zetten. Ik ben geen strenge docent, maar wel duidelijk. Leerlingen hebben die kaders nodig.”
Naast de klas leert ze ook haar eigen grenzen bewaken. “In het begin maakte ik te veel uren. Dat houd je geen jaar vol. Nu ben ik strenger voor mezelf. Ik werk 32 uur. Pieken horen erbij, maar ik ben niet meer elke week 50 uur bezig. Na een bepaalde tijd ben ik niet meer bereikbaar voor leerlingen. Morgen is er weer een dag.”
Gewone dagen, grote voldoening
Wat Maaike een jaar geleden nog miste in haar trainingswerk, heeft ze gevonden bij NUOVO. Het zit in de gewone momenten: een grapje tussendoor, een leerling die na de les even blijft hangen, een toets waarop ze precies ziet wat ze heeft uitgelegd. "Als ik voorkennis ophaal en ze knallen zo alles op tafel wat we de vorige keer hebben gedaan, dan denk ik: ja, dit werkt. Dan weet ik dat ik precies daar ben waar ik moet zijn.”